कृष्णपुर नगरपालिकामा शुक्लाफाँटा विस्थापितको पीडा उस्तै, हरेक निर्वाचनमा पुनर्स्थापनाको माग

कञ्चनपुर, माघ १५

      शुक्लाफाँटा राष्ट्रिय निकुञ्ज विस्तारका क्रममा विस्थापित भएका परिवारहरू दशकौँदेखि पुनर्स्थापनाको माग गर्दै आइरहेका छन् । हरेक निर्वाचनमा नेताहरूले आश्वासन बाँड्ने गरे पनि समस्या अहिलेसम्म समाधान नहुँदा विस्थापितहरू निराश बनेका छन् ।  कञ्चनपुरको कृष्णपुर नगरपालिका–२, बाणीका ६५ वर्षीय गजबहादुर विष्ट २०३६ सालको जनमत संग्रहदेखि अहिलेसम्म भएका सबै निर्वाचनमा मतदान गर्दै आएका छन् । तर पछिल्ला अढाई दशकयताका हरेक निर्वाचनमा उम्मेदवारसँग उनको एउटै माग दोहोरिँदै आएको छ—शुक्लाफाँटा वन्यजन्तु आरक्ष ९हाल राष्ट्रिय निकुञ्ज० विस्तारका क्रममा विस्थापित परिवारको पुनर्स्थापना ।

    विष्ट २०५८ सालमा साविक झलारी गाविस–१, हिरापुरबाट विस्थापित भएका थिए । हाल उनी बाणीमा बसोबास गर्दै आएका छन् । पछिल्ला दुई महिनादेखि आरक्ष विस्थापित परिवारहरू आन्दोलनका रूपमा महेन्द्रनगर बजारस्थित जडीबुटी कार्यालयको सरकारी जग्गामा अस्थायी छाप्रा बनाएर बसिरहेका छन् । “हामीले सबैलाई भोट दियौँ, तर हाम्रो पीडातिर कसैले हेरेन,” विष्टले गुनासो गरे, “चुनावका बेला सबैले पहिलो काम पुनर्स्थापना गर्छौँ भन्छन् । जितेर गएपछि भने सबै बिर्सिन्छन् ।”

    उनका अनुसार पुनर्स्थापनाका नाममा आयोग गठन गर्ने र कार्यकर्ता भर्ती गर्नेबाहेक ठोस काम भएको छैन । यही पीडालाई डडेलधुराको अमरगढी नगरपालिका–६ का ७० वर्षीय टेकबहादुर टमटाले पनि दोहोर्याए । उनी पनि २०५८ सालमै रौतेलीबिचवाबाट विस्थापित भएका हुन् । “कसलाई भोट दिएर के हुन्छ र रु समस्या त जसले जिते पनि समाधान हुँदैन,” टमटाले भने, “नेता–कार्यकर्ता भोट माग्न आउन थालेका छन् । हामी भोटै नदिने कुरा पनि गरिरहेका छौँ, तर अन्तिम निर्णय सबै मिलेर गर्छौँ।”

     विस्थापनापछि केही वर्ष पुनर्स्थापनाको आशामा विभिन्न स्थानमा बसाइँ सरेका टमटा अन्ततः डडेलधुरा पुगेका थिए । साविक विपलाडी गाविसको भत्पुरीबाट विस्थापित रमेश ताम्राकारको पीडा पनि उस्तै छ । “देशमा आन्दोलन भयो, नयाँ संविधान बन्यो, धेरै सरकार फेरिए, धेरै चुनाव भए,” ताम्राकारले भने, “तर हाम्रो पीडा जस्ताको तस्तै छ । चुनावअघि पुनर्स्थापनाको आश्वासन पाइन्छ, चुनावपछि फेरि निराशा मात्रै ।”